Gun Ranche

Vanaf vandaag kan ik weer iets van mijn 'Things to do in the US' lijst afvinken: shooting a shotgun. In de US kun je dus voor nog geen $200 een shotgun kopen, gewoon in de supermarkt.
Shotguns zijn er in verschillende soorten en maten: semi-auto, pump shotgun...

Weet je wat? Clau is hier veel beter in als ik. Hieronder de wiki en foto's
http://en.wikipedia.org/wiki/Shotgun

Pain(t)ball

JD had een leuk idee. Paintballen met zn allen. Ik had een helder moment vlak voordat ik enthousiast JA wilde roepen. Dat weekend was mijn laatste weekend voor mijn allereerste werkdag. En er stond me vaag iets bij van kleine verfkogeltjes die toch wel hard konden aankomen...en dus blauwe plekken veroorzaken op plaatsen waar je het niet verwacht. En dat is nou niet handig als je daarna een week lang kennis moet maken met nieuwe collegas en bij iedereen een vlekkeloze indruk wilt achterlaten. Ik zei dus nee, Dellan zei ja. Dus daar gingen we, op zaterdagochtend om 6:00. Als supportive wife ga je natuurlijk mee om je echtgenoot aan te moedigen en de verf van zijn gezicht te schrapen. We hebben gespeeld op een professioneel terrein vlakbij Nappa en de hele groep (zo een 15 man) had een eigen scheidsrechter gehuurd. Wel zo handig, dan kan je nl met je eigen groep spelen en hoef je niet tussen de gekken en andere fanatiekelingen te spelen. We dachten dat de kans op blessures zou verminderen. Niet dus.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb me heerlijk verveelt, Dellan heeft de dag van zijn leven gehad en iedereen was bont, blauw en groen (behalve ik dus).

Ready for battle

Dellan lacht (nog)

Oorlogsblessures (2 van de 10)

V.l.n.r. Tanja, Dellan en Cindy (SMILE)

Vrolijke paashaas

Het was een vrolijk paasfeest. Met onze "Amerikaanse geadopteerde familie" hebben we eerst een kerkdienst bijgewoond, daarna samen pizzas gemaakt (in de vorm van paaseieren, heel creabea), geskateboard, basketball gespeeld (we zijn ernstig ingemaakt door een 9 jarige), trampoline gesprongen (god wat eng, ik dacht even dat ik zo hupsekee over de schutting zou gaan), een flinke wandeltocht gemaakt en daarna gezellig alle calorien er weer aan gegeten met zn allen in een leuk Indonesisch restaurant in Mountain View. Nou als dat geen vrolijk pasen was...We hebben een fantastische dag gehad. Hieronder een klein fotoverslag.

V.l.n.r. Opa George, kleinzoon Evan, dochter Cindy (de oudste), oma Orpah, dochter Tanja, kleindochter Jessica, JD (de jongste zoon van George en Orpah, Tanja, en ondergetekenden

Je bent zo oud als je je voelt...8 of 9.

Stuntclau

Van onderen.....

Die kleine heeft ons gewoon even alle hoeken van de tuin laten zien en scoorde gewoon lekker elke keer.

Cindy was "chef pizzadeeg aanbranden", Dellan en Tanja staan er bij en kijken er naar. Niets meer aan te doen.

Cursus "creatief met piazza" of te wel "pizzas plakken"

Eh voila...Pizza!

We waren in ons nette kloffie zo vanuit de kerk naar de BBQ van Cindy gereden. Maar die nette kleren zijn natuurlijk helemaal niet gezellig, vond de familie. Dus voor we het wisten zaten we daar in hun t-shirts en trainingsbroeken. Veel gezelliger. En dat kan daar gewoon.

Stevige hike na de pizzas bij El Rancho in Mountain View. God wat kunnen die dames doorlopen.

Van het uitzicht genieten...

Met Orpah, die heeft ons super bijgehouden..of zal ik verklappen dat ze gewoon voorop liep, in stevige pas de berg op?

Ik heb mijn paashaas gevonden

Aan het werk

Na 3 sollicitatie gesprekken en 5 spannende weken ben ik aangenomen bij Applied Materials. Applied Materials ontwikkelt, produceert, verkoopt fabricageonderdelen voor de halfgeleider industrie (nanomanufacturing, thin film en solar technology) en is dienstverlener op dit gebied. Applied Materials ondersteutn de halfegeleiderindustrie in het ontwikkelen van geavanceerde computerchips. Applied is opgericht in 1967 en dus een van de oudste bedrijven in de valley. In 2008 had Applied bijna 15000 weerknemers en was actief in 18 landen. Helaas heeft de crisis een groot effect gehad op het bedrijf en zijn er thans nog ongeveer 10.000 mensen in dienst. In Santa Clara, waar ik dus werk, heeft Applied 20 gebouwen en er zijn er momenteel dus heel veel lege werkplekken. In sommige gebouwen is het akelig leeg en stil.
Ik werk op de afdeling Global Community Affairs en Corporate Affairs. De Applied Materials Foundation steunt verschillende non-profit organisaties en organiseert evenementen voor werknemers om goede doelen te steunen. Fundraising en donaties dus. Je kan op onderstaande link lezen meer lezen over de activiteiten van mijn afdeling:
http://www.appliedmaterials.com/about/csr/community.html
Ik ben verantwoordelijk voor het grants management. Ik begeleid het proces vanaf aanvraag van een donatie tot uitbetaling. Daarnaast ondersteun ik de Vice President Corporate Affairs en help ik bij het organiseren van vrijwilligersprojecten voor werknemers. Het is en een heel afwisselende en uitdagende baan. Mijn eerste week zit er inmiddels op. Ik heb een ontzettend leuk en warm welkom gehad op maandag. Op mijn bureau (in mijn kleine erg Amerikaanse cubicle) stond een mooie orchidee op me te wachten met een handgeschreven welkomstbriefje van mijn directeur. We zijn met zn allen uit wezen lunchen op de eerste dag en de 2e dag wezen borrelen. Verder is de werkomgeving echt Amerikaans, zoals verwacht. Iedereen is altijd en overal bereikbaar (ja, ook op het toilet gaat het werk gewoon door), laptop gaat standaard mee naar huis en je zal geen nee horen van een collega, hoe druk hij of zij ook is. Amerikanen houden van vergaderen (ik dacht dat dat iets was van ons Nederlanders maar hier kunnen ze er ook wat van). Ik heb in de eerste week al meer meetings gehad dan in een maand op kantoor in Nederland. Soms gaat het nog wat te snel voor me en vliegen de termen en onbegrijpelijke afkortingen kris-kras over tafel zonder hun doel te bereiken. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ze over een paar weken wel aankomen op hun bestemming. Een beetje duizelig ging ikdan ook op vrijdag om 16 u het weekend in. Om 20 u wenste ik dat het bedtijd was en om 21 u hingen mijn ogen op 21:30. Het was een heerlijke nacht ;-).
Mijn eerste indruk is dus heel positief en ik heb zin in de volgende week.
www.appliedmaterials.com

Op die fiets

Ik mis mijn Granny. Ze staat netjes op me te wachten bij San K en er wordt ongetwijfeld goed voor haar gezorgd, waarvoor hartelijk dank San! Maar er gaat geen week voorbij dat ik aan haar denk. Ze heeft me in wind en weer overal gebracht waar ik maar wilde. In 15 min meestal. Mijn Granny is een zwarte Batavus, degelijk en met mandje. Een collega van mij (oh ja, ik heb een baan, waarover in het volgende stukje meer) stuurde mij deze week onderstaande link. Holland heeft een nieuw export product: de fiets. En dan t liefst een degelijke stoere zware fiets. Voor ongeveer $ 1300 heb je hier een leuke oerhollandse fiets waar je in NL hooguit $ 400 voor betaald. Mateloos populair zijn ze in de grote steden, met name in NY. Ik denk dat ik mijn granny maar snel naar hier verhuis. Dan kan ik cool en hip met mijn HEMA tas naar mijn werk fietsen.
http://www.nytimes.com/2009/04/16/fashion/16CODES.html?pagewanted=1&_r=3