Allereerst een klein beetje goed nieuws. We zijn (natuurlijk) geslaagd voor ons theorieexamen. Yours truly zelfs met 0 fouten. We kregen eerst een heuze visiontest (twee regels lettertjes oplezen met linker en rechter oog), vingerafdrukken afgeven en we moesten op de foto. Daarna mochten we in een hokje een formuliertje met 36 vragen beantwoorden. Daarvan mocht je er max 6 fouten hebben. Nu hebben we dus onze tijdelijke permit. Met deze mogen we op 22 december afrijden.
Dit is een stukje om te bewaren voor iedereen die ons komt bezoeken en een auto gaat huren op de het vliegveld van San Francisco. We raden het trouwens aan om dat meteen bij aankomst te doen want het openbaar vervoer is niet zo uitgebreid als in Nederland. Huur meteen een GPS er bij. Het kost iets meer maar geloof me, je zal me danken voor deze tip. Als je vanuit je vliegtuigstoel in je auto kukkelt in de hitte, meteen highway 101 op moet terwijl je lichaam eigenlijk op slaapstand staat (wij leven 9 u later) is kaartezen echt het allerallerlaatste wat je wilt.
Wij ervaren rijden in de US als makkelijker dan in Nld. De hoofdregel bij het rijden in de Verenigde Staten: afstand houden. Het is dus een land van beschaafde en rustige autorijders - heel anders dan, laten we zeggen, Nederland. Vergeet dus Nederlandse gewoonten, voorzover jullie die hebben. Ze zijn niet alleen sociaal onacceptabel maar ze kunnen je ook een hoop problemen opleveren. De wegen zijn hier breder en parkeerroblemen kennen ze niet.
Maximumsnelheden staan er niet voor niets. In California mag je op de snelweg nooit harder dan 65 mph. Oppassen geblazen. Meerijden met de massa is geen excuus en Amerikanen geloven in het idee dat de dreiging van een forse boete leidt tot correct gedrag. Verder wordt langs gewone wegen, geen freeways, de snelheid vaak aangepast aan de omstandigheden. Als er een school of bebouwde kom in de buurt is, staat er ineens een bord met 25 mijl. Wie dan nog 70 rijdt, kan rekenen op een bon van een $160 (we spreken nog niet uit ervaring). Verder zijn er soms speciale regels voor plaatsen waar wordt gewerkt aan de weg - dubbele boetes bijvoorbeeld.
Hoewel Amerikanen over het geheel genomen uitzonderlijk keurige rijders zijn, zeker vergeleken met Nederlanders, zijn de agressie en het geweld die elders in de samenleving zijn te vinden, ook hier aanwezig - zij het verrassend weinig. Houd je middenvinger dus omlaag, toeter niet als het niet nodig is om te waarschuwen en knipper niet voortdurend met je lichten als iets je niet bevalt. Dat je er voor Amerikaanse begrippen raar uitziet is tot daar aan toe, maar je weet maar nooit wat voor gek er achter het stuur zit en wat voor pistolen hij in zijn handschoenenkastje heeft.
Parkeren: Parkeer nooit en te nimmer op de stoep. Je auto wordt onherroepelijk weggesleept en het zal een hoop geld kosten om hem terug te krijgen. Ook parkeren in de directe omgeving van een brandkraan is taboe, en veel steden hebben bepaalde regels die hebben te maken met de kleur van de stoeprand. (WIT= alleen stoppen om passagiers af te zetten, GROEN= parkeren voro bepaalde tijd, GEEL= stoppen toegestaan voor bepaalde tijd). Kijk altijd even wat voor borden er staan. Dat is ook handig als blijkt dat sommige straten een parkeerverbod hebben omdat er eens in de week schoongemaakt wordt, of, ernstiger, als voor negen en na vier uur de weg vrij moet zijn voor spitsverkeer.
Inhalen mag in Amerika op wegen met meer dan 2 banen in 1 richting zowel rechts als links. Pas daarom altijd op wat je aan je rechterkant hebt als je van baan gaat wisselen. Het wordt bovendien op prijs gesteld als je niet zonder noodzaak van baan wisselt (keep your lane). Het is aan te raden om in de middelste baan te rijden. Op een tweebaansweg rij je natuurlijk gewoon rechts, dat is en blijft de hoofdregel. Je haalt ook niet in bij een ononderbroken streep, en op golvende wegen kunnen die nogal vaak voorkomen. Ze staan er omdat het zicht op die plekken onvoldoende is en dat is meer dan genoeg reden om voorzichtig te zijn.
Verkeersregels: Verkeerslichten hangen in Amerika aan de overkant van de kruising. Als het licht op rood gaat, springt het aan de andere kant meteen op groen. Er zit dus geen pauze tussen, zoals in Nederland, en dus is het niet aan te raden om nog net door rood te rijden. Het is wel toegestaan om door het rode licht naar rechts af te slaan, als je daarbij het andere verkeer niet hindert. Dit mag echter niet als er een bordje hangt: No right turn on red.
De regels over voorrang van rechts kan je maar beter vergeten. Als een kruising zonder stopborden nadert dan heb je voorrang. Maar als je een stopbord (zo'n achthoekig bord met STOP erop) tegenkomt, dan moet je stoppen. Bij een gelijkwaardige kruising staan simpelweg vier stopborden. De regels is dan dat degene die als eerste bij het kruispunt aankomt ook weer het eerste doorrijdt en dan om en om verder.
Een overstekende voetganger, al dan niet op een zebrapad, heeft voorrang op het andere verkeer. Hier houden de Amerikanen zich echt heel goed aan. Dellan moet er nog aan wennen. Maar dat komt wel goed.
Politie: Tenslotte, als je toch wat fout hebt gedaan, dan zal de politie achter je blijven rijden, zijn knipperlichten aandoen en eventueel zijn sirene. Het is dan zaak direkt naar de kant te manueuvren en te stoppen op een veilige plaats. De politieauto zal altijd achter je blijven. Draai vervolgens je raampje open, laat je handen op een duidelijk zichtbare plek op of rond het stuur liggen en wees beleefd (dus niet uitstappen met je handen omhoog Claire!!) Overhandig desgevraagd je autopapieren (het huurcontract) en je rijbewijs. De agent zal ze meenemen naar zijn auto, waar hij op zijn computer het een en ander checkt. Wacht geduldig. Hij zal na verloop van tijd met zijn bon naar je toekomen. Ga er vooral van uit dat politiemensen niet omkoopbaar zijn en pogingen daartoe, al of niet verhuld, als een belediging beschouwen. Misschien kan je een beroep doen op het feit dat je ook maar gewoon een Nederlander bent, maar beter is het gewoon beleefd en tegemoetkomend te zijn. Dat kost het minste.
Drank & rijden: Rij in Amerika nooit met een open blikje bier in de auto. Weliswaar schrikt een redneck in een pickup truck niet terug voor het verslinden van een sixpack (en berekenen ze de aftstanden in Texas in sixpacks!!) achter het stuur, maar het levert zonder meer problemen op als je met drank wordt aangehouden. Amerikanen zijn erg streng als het om dronken rijden gaat. Alcohol mag je vervoeren in je kofferbak of, als het een dichte fles/blikje is, op de achterbank.
Diamond lane: In Nederland mag het experiment met een vrije baan voor auto’s met twee of meer personen mislukt zijn, in de Verenigde Staten is het al jaren een razend succes. In de bay area scheelt het werkelijk tientallen minuten als je tijdens de spits gebruik kan maken van de diamond lanes (zo genoemd omdat er een soort ruit in staat, banen van de autoweg waar je alleen maar mag rijden met twee of meer personen in de auto of een sticker die je krijgt als je auto heel milieuvriendelijk is) De controle is streng. In Zuid-Californië (vooral Orange County) zijn er zelfs aparte fly-overs voor diamond lanes (dat wil zeggen dat u bij grote klaverbladen, zoals die nabij Anaheim waar de 5 en de 57 elkaar kruisen, over een eigen vrije baan kunt rijden als je in de diamond lane blijft. Je kan een diamond lane oprijden bij vrijwel iedere op- en afrit van de freeway, soms liggen ze aan de rechterkant van de weg, sons links. Je moet dus even laveren door de drukke rijbanen naar de eerstvolgende ingang. Ook bij het oprijden, wat tijdens rush hour vaak gaat met regulerende stoplichten die de aantallen auto’s beperken, mag u op een diamond oprit vaak direct doorrijden. Let wel even op wat precies de regels zijn: in sommige delen van de US kan het zijn dat er drie inzittenden voor gebruik van de Diamond Lane zijn vereist. En pas op, de keerzijde van het succes van de baan is dat de politie goed oplet of je wel op de diamond lane mag rijden. Een bon voor overtreding is niet misselijk.
De middelste baan: Over het geheel genomen zijn de verkeersregels in de Verenigde Staten niet moeilijk te doorgronden. Aan rechts inhalen en de wacht-op-elkaar-ceremonie bij kruispunten ben je zo gewend. Maar een van de dingen waar we echt aan moesten wennen is het afslaan naar links, naar een oprit of entree van een parkeerplaats, op een weg waarbij de beide weghelften zijn gescheiden door een baan afgezoomd met doorlopende gele strepen. Heb je het beeld voor je? Stel je voor, een driebaansweg, zoals we die in Nederland niet meer kennen. Een rechterbaan waarin je je bevindt, een met gele strepen afgezoomde middenbaan en een linkerbaan met tegemoetkomend verkeer. Het idee van de middenbaan is dat het een soort neutraal terrein is, waarvan zowel gelijkop rijdend als tegemoetkomend verkeer gebruik mag maken. De baan stelt je als je afslaat, in staat om vaart te minderen, te stoppen en te wachten tot je kan oversteken zonder dat je op de doorgaande weg het verkeer ophoudt. Het punt waarop dit kan voor de afslag die je nodig hebt is gewoon met gele pijlen aangegeven. Het kan dus gebeuren dat je in het midden van de weg neus tegen neus staat te wachten tot je beiden kunt oversteken. Ook bij het terug de weg oprijden vervult de derde baan een belangrijke rol. Je kan hem namelijk als eiland gebruiken, om te wachten tot je op snelheid kunt invoegen in de tegenover liggende baan. Dus hoeft je eerst alleen naar links te kijken, zodat je kan oversteken naar de middenbaan. Daar hoeft je dan alleen maar naar rechts te kijken, totdat je gemakkelijk kan invoegen. Op zich is het een mooi systeem. Je neemt jezelf als het ware uit het doorgaande verkeer. Maar het idee dat je ook op die derde baan tegemoetkomend verkeer kunt hebben werkt enigszins verontrustend - zeker in het begin. Ik moet er altijd weer aan wennen en soms ben ik helemaal gedesoriënteerd. Maar je zal zien, als je het een paar keer hebt gedaan, gaat het weer vanzelf.
