Het aftellen is begonnen. Nog 14 dagen. En ik droom elke nacht over de bruiloft. Is dat normaal?
Hauptstandesamt Hamburg heeft ons toestemming gegeven om in Gotha te trouwen, de jurk is gekocht (met heel veel dank aan mijn Mutti, dit is een fantastische verrassing en cadeau), de ringen zijn gegraveerd, schoenen moeten nog worden ingelopen, het pak van Dellan is op maat gemaakt en de locatie is geboekt. (Burg Ohdruf ligt op ong 1,5 km van Hohenkirchen, het dorpje waarin ik ben opgegroeid, zie foto).
De zenuwen beginnen te kriebelen...welke muziek moeten we kiezen, welke kleur krijgt het bruidsboeket, zou de taart wel mooi worden, komt het goed met de bloemen? De organisatie rondom het huwelijk wordt ons uit handen genomen door mijn vader, mijn tante Christina en haar man Mike. Daar zijn we enorm blij mee. Met alle hulp en steun die wij krijgen van onze familie kan het niet anders dan dat het een fantastische huwelijksdag wordt. Ik besluit maar niet meer te gaan stressen. Ik trouw met de liefste man, dus wat er ook gebeurt...4 juli 2008 kan niet meer stuk.
De dag van de bruidsjurk- 31 mei 12:00
(geschreven door Claudia's moeder)
Toen Claudia mij vroeg: " Mam, wil je me helpen om een jurk voor de bruiloft te zoeken?" zei ik:" Ik dacht, dat je het nooit zou vragen!" Ja natuurlijk, dat wilde ik heel graag. De week erna ben ik aan de slag gegaan om alle 50 bruidsmodezaken die zich op loopafstand van elkaar in het centrum van Roterdam bevinden op een lijst te zetten. Dat was heel handig om ze een voor een daarna af te strepen. Sandra zou ook mee gaan. Ook haar oordeel is belangrijk voor Claudia. Om 12:00 hadden we op CS Rotterdam afgesproken. Met makkelijke loopschoenen aan, waterfles in de aanslag liepen we de eerste winkel binnen. Nog heel voorzichtig en onwennig liep Claudia langs de lange rekken vol met bruidsjurken. "Mag ik ze wel aanraken?" Leek ze te denken. Totdat ik haar aanmoedigde "pak er nou maar een", toen durfde ze wel. Toen trok ze de stoute schoenen aan en haalde een jurk uit het rek, die vervolgens toch maar gauw weer terug werd gehangen. Eng hoor zo een grote witte bruidsjurk. Daarna kwamen we echt los. De jurken vlogen nog net niet door de winkel. Deze jurk werd het echter niet...en deze al helemaal niet. In de tweede bruidsmodezaak was de zoektocht succesvoller. De verkopster luisterde goed naar de wensen van de aanstaande bruid, pakte een jurk uit het rek van honderden mooi ontwerpen en- voila, dat was hem helemaal. Zo had zich Claudia haar droomjurk voorgesteld. Meteen aangetrokken natuurlijk en proeven hoe het voelt om een bruid te zijn. Ze straalde want de jurk voelde goed! Maar er kwamen twijfels. Zou het echt waar zijn dat we de jurk nu al hadden gevonden? Zou het echt de eerste jurk zijn? Nee, we moesten och nog maar even verder kijken om er zeker van te zijn dat dit DE jurk is. Maar eerst moest er gegeten worden, want de zoektocht naar een bruidsjurk maakt hongerig. En er moest nodig vergaderd worden en dat ging natuurlijk het beste met een goede lunch. We besloten een aantal van de 50 kanshebbers toch een kans te geven. Maar in de volgende winkel werd Claudia toch heel onzeker. Nog een mooie jurk. Wat nu? Mijn goede moederlijke raad: Denk nog even terug aan het moment toen je de eerste jurk aantrok en hoe je je voelde!" Ik had natuurlijk al lang gezien dat ze straalde in die eerste jurk en daarom wist ik al welke jurk het zou worden. Maar ik liet haar er nog zelf even over nadenken. Ook Sandra wilde nog een snoepjurkje passen. Er moest dus spoedberaad volgen. En daar hebben we calorien voor nodig! De volgende minuten waren zenuwslopend voor Claudia....en voor mij, en voor Sandra. Want de klok tikte door, de minuten tikten weg...nog 20 minuten voor sluitingstijd. Koortsachtig werd er nagedacht: Welke jurk wordt het? Voor en nadelen vlogen over tafel en opeens was het duidelijk. Jurk nummer 1 was de enige echte...en zo Claudia. En toen dillema numer 2: hoe en van welke creditcard moet die jurk in hemelsnaam betaald worden?? En toen verloste ik haar met de blijde mededeling "die bruidsjurk krijg je gewoon van mij". Vol ongeloof keek ze me aan, haar mond viel open, tranen in haar ogen en happend naar lucht: "WAT?" Was alles wat ze nog kon zeggen. En toen moest er onmiddelijk naar de winkel gebeld worden want 5 minuten later was het sluitingstijd. We waren aan de andere kant van het cetrum en hebben nog nooit zo snel gerend (het winkelend publiek in Rotterdam moet gedacht hebben dat we iets hadden gestolen) maar we hebben het gered. Die jurk was van ons....en na 3 passsessies was hij helemaal van Claudia.
