And the Winner is.....

GOTHA!

Op 4 juli 2008 zullen Dellan en ik elkaar het JA-woord geven in het Rathaus van mijn geboortestad. Daarna wordt er gevierd met Thüringerbratworst, veel bier en voor Dellan&mij verse jus d'orange. En nu begint de grote zoektocht naar de ringen, de jurk, het pak voor Dellan, de locatie...afijn, we hebben nog 6 hele weken. Maar de Duitsers zijn in elk geval ingelicht, de Hollanders komen er aan!

Een Koninginnedag om nooit meer te vergeten

Sinds 1 april wacht ik er al op...DE vraag. En op Dellan's verzoek stond mijn koffertje al dagen (voor mijn gevoel weken) ingepakt. En toen hij kwam, kwam hij toch nog onverwacht.

Op Koninginnedag werd ik door Dellan gewekt met de eerste verrassing op deze dag, een ontbijt op bed met echt alles er op en er aan. Mijn ogen waren nog dicht maar ik wist het zeker, NU komt het....maar nee hoor. Het was het Koninginnedagontbijt voor zijn prinses. Genietend van het ontbijt zat ik te te verzinnen wat we konden gaan doen op deze dag: een wandeling door de Jordaaan, boten kijken op de Prinsengracht...."dat kan" zei Dellan, "Maar je kan ook je koffer inpakken" Ok, en toen schoot ik in de stress. Ook al stond mijn koffertje al lang kant en klaar, ik was toch nog ruim 1,5 uur bezig met "ikweetnietmeerwat" voordat we eindelijk de deur uit konden. Vervolgens moest Dellan eerst naar beneden en mocht ik pas komen als hij me zou bellen. "Geduldig en ontspannen" als ik was heb ik keurig gewacht.Toen het verlossende seintje kwam en de lift op ELKE etage stopte (Dellan had fijn met alle knoppen gespeeld), was ik een zenuwinzinking nabij. Gelukkig kon ik gedurende de volgende twee uur in de auto bijkomen. Toen we de A2 hadden gevonden (bedankt Henry, we zijn niet zo bekend in de omgeving snelweg) kon de rit richting het zuiden beginnen naar de eindbestemming en tweede verrassing: Chateau St Gerlach.

Chateau St Gerlach is een prachtig kasteel vlakbij Maastricht, romantisch, schilderachtig, perfect. De derde verrassing beleefde ik toen ik de deur van de kamer mocht openen: het was de bruidsuite van het hotel. Wat een prachtige kamer. Ik heb een vreugdedansje gedaan hoor.

Kort uitgepakt en meteen een wandeling in de omgeving gemaakt. Door de prachtige tuinen naar het dorpje. Dat was uitgestorven op de plaatstelijke kroeg na. Alle luiken dicht. Weten deze mensen wel dat het Koninginnedag is? Na de wandeling zijn we gaan zwammen, rondje sauna en turks stoombad. Dellan was daarna zeker een half uur vertrokken, gewoon in slaap gevallen bij het zwembad. Die arme schat was natuurlijk op van alle voorbereidingen.

Om 19 uur werden we verwacht in het restaurant. Ik val in herhaling maar dat was ook prachtig.

Ik weet niet meer hoeveel gangen we kregen maar het waren er heel veel. En na elk gerecht werd ik weer zenuwwachtig....maar er kwam niets hoor. Dan maar nog een slok champagne en nog een toetje (we kregen er 4!). Rond 22 uur konden we geen pap meer zeggen (althans ik, want die 4 toetjes gingen er lekker in) wilde Dellan toch nog even een wandeling in de tuinen maken om het eten te laten zakken. Toen we midden in de tuin voor het kasteel stonden hoorden we opeens in de verte het Wilhelmus (de mensen hier wisten dus toch welke dag het was). Alles viel samen op dat moment, de sterren aan de hemel, de plek, de tijd. Het moment kwam toch nog onverwacht maar was precies zoals ik had gedroomd...Wat Dellan precies tegen me zei hou ik voor mezelf maar jullie mogen weten dat was en dat ik tranen in mijn ogen kreeg van zijn lieve woorden. Over het antwoord van zijn vraag...." Lieve Claudia, wil je met me trouwen?" hoefde ik geen seconde te twijfelen... JA, heel heel graag......

Terug op onze kamer hebben we onze eerste minuten als verloofd paar gevierd met een fles Dom Perignon uit 1982. Perfecte afsluiting van een dag die ik nooit meer zal vergeten en die het begin is van een "ze leefden nog lang en gelukkig".