En toen was het opeens zover....
De auto volgepakt met alle trouwspullen en kriebels in de maag zijn we op 2 juli vertrokken naar Duitsland. Het was een ontzettend hete dag maar de reis verliep voorspoedig. Na 6,5 uur arriveerden we in Erfurt, in het appartement van mijn vader Hans. In de avond nog een snelcursus Walz in de tuin van mijn vader (achter, zij, sluit...nou ja je kent het wel). Ik werd in elke hoek van de tuin gezwieperd. Na een uur flink oefenen zat het waarachting in onze benen.
De volgende dag een afspraak met de trouwambtenaar gehad, nog even bij de bakker langs geweest om de bestelling van de trouwtaart te checken (de bakker vroeg heel leuk: "Welke bestelling?" Degene die de bestelling had opgenomen was de dag erna fijn op vakantie gegaan en onze bestelling lag keurig eenzaak in een postvakje. Stress is keurig onder controle gebleven). Na deze schrik zijn we toch nog maar snel ook langs de fotograaf en de bloemenman gegaan om er voor te zorgen dat ze ons de volgende dag niet zouden vergeten. In de namiddag naar de Burg gereden, kamers geïnspecteerd en verdeeld, snel boodschappen gehaald en de BBQ voorbereid.
De gasten druppelden in de loop van de middag binnen, net als de regen. De laatste druppelde uiteinelijk zo hard dat het goot. Gelukkig kon dat de pret niet drukken. Koplopers waren Sandra en André, voor intimi "Sandré"), gevolgd door de combi Duitsland-Nederland (Mutti, Peter en Patrick), bijna ingehaald door Henry, Ingrid en Chiara, op de voet gevolgd door Merlt en Jaqueline die de rest van de Duitsers ver achter zich hebben gelaten.
Terwijl de Nederlandse gasten even pauze konden nemen of aan het werk werden gezet om de Hochzeitsbaume op te stellen (dat is een traditie om het bruidspaar veel vruchtbaarheid toe te wensen, .... dat belooft wat want die bomen waaiden alle kanten op....) heeft mijn moeder Birgit zich onmiddelijk op de koek gestort, d.w.z deze moest worden opgehaald in een andere dorpje. Daarna ben ik met mijn tante Christina en mijn moeder nog snel boodschappen gaan halen en heeft Dellan samen met mijn vader voor drank geshopt.
Rond een uur of 20 kon de BBQ beginnen. Gelukkig wist Patrick precies wat Thuringer braatworsten nodig hebben, bier. Net als mijn 14-jarige neefje(!!!) Julian. Ik heb inmiddels begrepen dat BBQ'en een mannenzaak is. De vrouw haalt de boodschappen en maakt de salade.
De braatworsten en rostbradels werden bruin maar de wolken zwart. Onder de grote boom bleef het nog even droog maar naar een tijdje zijn we toch maar verhuisd naar binnen. Binnen 5 minuten had iedereen zijn eigen braatworst gered en hadden we alles verhuist naar de grote zaal op de derde etage. Hier hebben we de rest van de avond nog gezellig gegeten en gelachen. Rond 24 u werd het stil in het gebouw. Iedereen sliep, behalve ik...want ik moest mijn bruidsmake-up nog oefenen...met mijn ogen half dicht. Het is hard werken hoor, als bruid.
De volgende ochtend waren we al vroeg wakker (had ik sowieso wel geslapen??). Dellan had gedroomd dat hij zijn das was vergeten, ruzie ad gemaakt met mijn familie en op DE vraag van deze dag had geantwoord "doch" in plaats van JA en dat dat niet rechtsgeldig was. Jullie begrijpen...we waren erg moe op deze ochtend. Ik ben na een snel ontbijt met mijn moeder naar een kapster gereden die ons in een enorm strakke krul zette. Terug op de Burg heeft ze mijn kapsel afgemaakt met 283 speltjes en een halve bus haarlak. (Alle spelden zijn weer teruggevonden). Met de de handen van de kapster in mijn haar en mijn handen onder handen genomen door mijn moeder tikte de tijd verder. Toen de sluier (strak) zat en de nagels gelakt waren, mocht de make-up op en de jurk aan. Toen ik eenmaal voor de spiegel stond staken de zenuwen de kop op. Daar stond ik dan. Vandaag was ik de bruid. Niet te geloven maar toch waar want het spiegelbeeld verteld altijd de waarheid. Mijn rechter been begon te trillen en ik kon geen stap meer verzetten. Omdat de klok verder tikte moest de knop om want de bruidegom stond te wachten. Maar die knop wilde niet om. Ik heb wel 5 keer stil gestaan in de gang van 10 meter. Telkens sprongen de tranen weer in mijn ogen van geluk en bleef mijn been maar doortrillen. Dus ik heb wel 3 keer rechtsomkeert gemaakt om "nog een minuut voor mezelf te nemen". Met een waaier en zakdoek heeft mijn moeder mij geholpen de stap in de juiste richting te zetten.
De auto volgepakt met alle trouwspullen en kriebels in de maag zijn we op 2 juli vertrokken naar Duitsland. Het was een ontzettend hete dag maar de reis verliep voorspoedig. Na 6,5 uur arriveerden we in Erfurt, in het appartement van mijn vader Hans. In de avond nog een snelcursus Walz in de tuin van mijn vader (achter, zij, sluit...nou ja je kent het wel). Ik werd in elke hoek van de tuin gezwieperd. Na een uur flink oefenen zat het waarachting in onze benen.
De volgende dag een afspraak met de trouwambtenaar gehad, nog even bij de bakker langs geweest om de bestelling van de trouwtaart te checken (de bakker vroeg heel leuk: "Welke bestelling?" Degene die de bestelling had opgenomen was de dag erna fijn op vakantie gegaan en onze bestelling lag keurig eenzaak in een postvakje. Stress is keurig onder controle gebleven). Na deze schrik zijn we toch nog maar snel ook langs de fotograaf en de bloemenman gegaan om er voor te zorgen dat ze ons de volgende dag niet zouden vergeten. In de namiddag naar de Burg gereden, kamers geïnspecteerd en verdeeld, snel boodschappen gehaald en de BBQ voorbereid.
De gasten druppelden in de loop van de middag binnen, net als de regen. De laatste druppelde uiteinelijk zo hard dat het goot. Gelukkig kon dat de pret niet drukken. Koplopers waren Sandra en André, voor intimi "Sandré"), gevolgd door de combi Duitsland-Nederland (Mutti, Peter en Patrick), bijna ingehaald door Henry, Ingrid en Chiara, op de voet gevolgd door Merlt en Jaqueline die de rest van de Duitsers ver achter zich hebben gelaten.
Terwijl de Nederlandse gasten even pauze konden nemen of aan het werk werden gezet om de Hochzeitsbaume op te stellen (dat is een traditie om het bruidspaar veel vruchtbaarheid toe te wensen, .... dat belooft wat want die bomen waaiden alle kanten op....) heeft mijn moeder Birgit zich onmiddelijk op de koek gestort, d.w.z deze moest worden opgehaald in een andere dorpje. Daarna ben ik met mijn tante Christina en mijn moeder nog snel boodschappen gaan halen en heeft Dellan samen met mijn vader voor drank geshopt.
Rond een uur of 20 kon de BBQ beginnen. Gelukkig wist Patrick precies wat Thuringer braatworsten nodig hebben, bier. Net als mijn 14-jarige neefje(!!!) Julian. Ik heb inmiddels begrepen dat BBQ'en een mannenzaak is. De vrouw haalt de boodschappen en maakt de salade.
De braatworsten en rostbradels werden bruin maar de wolken zwart. Onder de grote boom bleef het nog even droog maar naar een tijdje zijn we toch maar verhuisd naar binnen. Binnen 5 minuten had iedereen zijn eigen braatworst gered en hadden we alles verhuist naar de grote zaal op de derde etage. Hier hebben we de rest van de avond nog gezellig gegeten en gelachen. Rond 24 u werd het stil in het gebouw. Iedereen sliep, behalve ik...want ik moest mijn bruidsmake-up nog oefenen...met mijn ogen half dicht. Het is hard werken hoor, als bruid.
De volgende ochtend waren we al vroeg wakker (had ik sowieso wel geslapen??). Dellan had gedroomd dat hij zijn das was vergeten, ruzie ad gemaakt met mijn familie en op DE vraag van deze dag had geantwoord "doch" in plaats van JA en dat dat niet rechtsgeldig was. Jullie begrijpen...we waren erg moe op deze ochtend. Ik ben na een snel ontbijt met mijn moeder naar een kapster gereden die ons in een enorm strakke krul zette. Terug op de Burg heeft ze mijn kapsel afgemaakt met 283 speltjes en een halve bus haarlak. (Alle spelden zijn weer teruggevonden). Met de de handen van de kapster in mijn haar en mijn handen onder handen genomen door mijn moeder tikte de tijd verder. Toen de sluier (strak) zat en de nagels gelakt waren, mocht de make-up op en de jurk aan. Toen ik eenmaal voor de spiegel stond staken de zenuwen de kop op. Daar stond ik dan. Vandaag was ik de bruid. Niet te geloven maar toch waar want het spiegelbeeld verteld altijd de waarheid. Mijn rechter been begon te trillen en ik kon geen stap meer verzetten. Omdat de klok verder tikte moest de knop om want de bruidegom stond te wachten. Maar die knop wilde niet om. Ik heb wel 5 keer stil gestaan in de gang van 10 meter. Telkens sprongen de tranen weer in mijn ogen van geluk en bleef mijn been maar doortrillen. Dus ik heb wel 3 keer rechtsomkeert gemaakt om "nog een minuut voor mezelf te nemen". Met een waaier en zakdoek heeft mijn moeder mij geholpen de stap in de juiste richting te zetten.
Dellan stond onderaan de trap geduldig op me te wachten met een prachtig bruidsboeket. Dit was een van de momenten waarop ik echt naar uit had gekeken. Ik had hem laten wacht emaar gelukkig...hij straalde, het was het wachten waard. En toen moesten we opschieten want de fotograaf stond al op ons te wachten.
Het werd een onvergetelijke fotosessie (in menig opzicht). Er was geen tijd voor spontane foto's, zoals we dat zo graag wilden. Nee, het werd het standaard Duitse format. Jullie zullen ze nog wel zien (als wij het hebben verwerkt :-). De zon scheen, vooral in onze ogen...de wind waaide...vooral mijn sluier er af en mijn haar door de war (de wind was alle 283 duidelijk de baas). Maar toch, we hadden er plezier in. Een kleine impressie...
En toen snel weer in de auto en op naar het Radhaus...
Jetzt gehts los...
Voor het Rathaus hebben we nog een tijdje in de auto gewacht totdat alle gasten binnen waren. Op het nippertje kwamen Tessa en Reesja, mijn lieve collega's van Tradman, binnen gewaaid. Ze waren om 6 uur in de ochtend vertrokken uit Amsterdam en zijn plankgas naar Gotha gereden. Onderweg nog toeren uitgehaald om in feestkleding precies op tijd te verschijnen. Ik geloof dat ze zich gewoon voor een rood stoplicht in de auto hebben omgekleed. Grote klasse dames! Wij vonden het fantastisch dat jullie er waren.
Toen Dellan en ik al klaar stonden om het Rathaus binnen te gaan kwamen Wieteke en Claire binnenrennen. Wieteke werd de vorige avond onderweg naar Duitsland zo ziek dat ze moest worden opgenomen in een ziekenhuis, op een uur rijden van Gotha. Wieteke was echter vastberaden onze bruiloft niet te missen en de 2 kwamen echt precies op tijd -vers in de make-up en in hun mooiste jurkjes en hoge hakjes (Wiet had nog net geen infuus meer aan haar arm) voor de ceremonie binnen. Ongeloofijke stoere actie dames! 
En toen was het dus echt zover. Iedereen was binnen, behalve de bruid. Die stond nog op de gang haar best te doen niet om te vallen van zenuwen. Aan de arm van mijn vader heb ik nog een paar slokjes water gedronken, nog wat tranen gedroogt en geprobeert mijn rechter trillende been stil te krijgen. De muziek was het teken dat we naar binnen mochten. Ik geloof dat ik een poos mijn adem heb ingehouden, tot ik Dellan zag.
En toen was het dus echt zover. Iedereen was binnen, behalve de bruid. Die stond nog op de gang haar best te doen niet om te vallen van zenuwen. Aan de arm van mijn vader heb ik nog een paar slokjes water gedronken, nog wat tranen gedroogt en geprobeert mijn rechter trillende been stil te krijgen. De muziek was het teken dat we naar binnen mochten. Ik geloof dat ik een poos mijn adem heb ingehouden, tot ik Dellan zag.
Terug van weggeweest..daar waren ze weer, de tranen...maar deze keer waren ze niet allemaal van mij maar ook van onze gasten. Mijn moeder zat al met de zakdoekjes in de aanslag dus er kon meteen geveegd worden. De ceremonie was prachtig en heel persoonlijk. We zeiden Ja tegen elkaar en waren van dat moment man en vrouw. Kevin gaf ons de trouwringen en toen duidelijk was aan welke hand ze ook weer moesten, kon ons jawoord met ringen en een kus worden
bezegeld.
.
De spanning was er opeens vanaf, geen zenuwen en tranen meer maar een fantastisch gelukkig gevoel, vergezeld door enorme dorst en berehonger. Op naar de bakker naast het Raadhuis dus voor waffels, ijs en wat water.
WORDT VERVOLGD
