CARS!

De afgelopen weekenden hebben we onze zoektocht naar de perfecte auto voortgezet. Ik begin het bijna leuk te vinden. Ik wil zelf eigenlijk een "gewonerechttoerechtaan" auto maar helaas begrijpen alleen onze vrouwelijke lezers mij. Je weet wel, zo een auto waar je normaal kan instappen zonder helemaal dubbel te gaan, waar je lekker heel veel boodschappen in kan doen en niet alleen je handtasje en waarin je gewoon lekker over de weg tuft zonder "coupe du vent". We hadden bijna een Ford Focus gekocht maar Dellan is bezig mij te overtuigen van het feit dat we nu toch echt in de VS zijn en dat alles mogelijk is hier. Nou, ik hou mijn hart vast.


In het kader van "hoe groot wil je hem hebben": een ritje in een Dodge RAM. Ik krijg hem niet geparkeerd. Einde oefening. Next...


Hoog op de verlanglijst stond een Honda S 2000 (wat mij betreft noemen we hem gewoon Honda Cabrio). Van buiten best een leukertje maar dat ding maakt toch een herrie. Je moet binnen bijna een megafoon gebruiken om elkaar te verstaan. Maar goed, t schijnt te horen bij zo een sporty car. Maar toch te veel afzien voor ons.

Ik stond er bij en keek er naar.

Op naar de Porsche. Alles is mogelijk hier, dus waarom niet een leuk Duits autotje? Helaas viel die ook tegen. Ik geloof dat je er van moet houden. Nou helaas, de Porsche valt af. Maar eh,..hij staat best leuk, toch? Net een Gooische vrouw.

Een "Cheryll Morerotje"

Onderweg even pauze gemaakt in Pleasanton, een heel kneuterig erg Amerikaans stadje met lekkere gebakjes. Maar ik blijf de Citroentaart van Holtkamp erg missen. Daar kan zelfs de Meringue Lemon Pie uit Pleasanton niet tegenop.

Dan maar een Mazda Rx8. Deze auto zou een leuk compromis kunnen zijn tussen een "mannending" en een "boodschappencar" (als het koopcontract is getekend mag ik de auto zo natuurlijk nooooit meer noemen, allen stilletjes denken, want deze waggie is natuurlijk wel erg erg cool). De verkoper heeft ons meegenomen op een testrit. Nou, en die jongen wist hoe hij moest testrijden. Het zweet stond in onze handen en we begonnen pas weer met ademen toen we weer met beide benen op de grond stonden. En dat moet onze auto worden? Ok ik moet eerlijk bekennen dat mijn hart wel een klein beetje sneller begint te kloppen als ik aan hem denk (en niet alleen van de stress). Nee, hij is echt leuk. Maar Dellan moet me dan wel beloven dat hij echt voorzichtig gaat rijden. We zijn er nog niet over uit of het een automaat of een stick wordt dus we denken nog even verder. Ondertussen pakken we de light rail en de bus naar het werk.

Deze grote jongen hebben we gespot op een parkeerplaats. Respect voor degene die hem kan inparkeren. Tikkeltje te groot voor ons. En Henry...deze keer is de auto echt groot waardoor Dellan dus wat kleiner lijkt :-)