De meeste van jullie kunnen het stukje over de Jelly Bean ondertussen wel dromen (ik zal jullie overhoren in December ;-). Het updaten is er de laatste tijd bij ingeschoten. Erg druk op het werk en na een overdose computerwerk op kantoor verwens je je eigen laptop naar Verwegistan als je thuis komt. Maar je merkt op een gegeven moment dat de mensen thuis onrustig worden. "Wat is er toch aan de hand, waarom horen we niets, vervelen jullie je?" Fijn, de blog wordt dus wel gelezen ;-) Tijd voor een grote update:
Op 4 oktober hebben we ons 1-jarig bestaan hier in de US gevierd. Hoe snel kan een jaar omgaan? Nou, heel snel dus. We hebben nog helemaal niet het gevoel dat we al een jaar we zijn en kijken uit naar het volgende jaar. We met onze vrienden Matt, Angel en hun dochter uit wezen eten. Matt is en collega van Dellan en hij en en Angel hebben drie jaar in Amsterdam gewoond en bij Netpp op Schiphol gewerkt. Ze hebben ons, en doen dat nog steeds, onvoorwardelijk met raad en daad terzijde gestaan. Denk aan: welk wasmiddel verbleekt je was niet totaal? Hoe haal je de knopen uit je wasgoed?? Waar haal je gewoon bruin brood? Hoe schrijf je een check uit? Welke tandarts trekt niet met je kiezen ook al je geld uit je zak?
PS: dochter zat tijdens het nemen van de foto gezellig onder de tafel. Vrouwen...zucht.
Op 13 en 14 oktober hebben we hier het geweld van de sterkste storm in 47 jaar "overleefd". Het staartje van een typhoon die over Japan trok heeft voor veel alarmbellen en massahysterie gezord. In Nederland noemen we zo iets een herfststorm. Er is genoeg regen gevallen voor een heel jaar in twee dagen. Na een paar dagen was het hier zowaar groen op de heuvels in plaats van het eeuwige bruin. Ook langs de randen van de "creek", waar ik elke dag langs fiets op weg naar het werk, schoot het gras omhoog. Erg leuk om dit te zien, ik fietste dan ook met een glimlach naar het werk. Zie ook het artikel in ons locaal dagblad.
http://www.mercurynews.com/bay-area-news/ci_13550531
Het weekend na de storm hebben we een leuke wandeling gemaakt langs de bay. Niet zo heel spectaculair maar wel erg ontspannend. We vergeten door al het beton weleens dat we ontzettend dichtbij het water wonen. Onderweg zagen we een groep groep pelicanen. Erg bijzonder.
Foto van de San Francisco Bay. San Jose ligt rechts onder.
Pelicanen in de bay.
Zo een wandeling heeft altijd een erg ontspannend effect op mijn altijd zo energieke stuiterbal. Hij valt daarom ook geregeld in slaap als we ergens ontspannen. Niet erg gezellig.....maar wel schattig.
Maar als hij dan weer wakker is, dan kan de pret weer beginnen.
In het weekend daarna hebben we een korte trip gemaakt naar een base end station aan de kust ten noorden van San Francisco, in de richting van Muir beach. Natuurlijk weer genoten van de schitterende kustlijn. Base end stations zijn gebouwd rond 1940 als "eyes of the costal artillery". Na WO II zijn ze weer verlaten. Volgens mij was het geen straf om hier op de uitkijk gestationeerd te zijn.
Vlak na de storm kwamen Merlt en Lien op bezoek (uitermate goede timing). Het was een kort maar krachtige vakantie die wat ons betreft veel langer had mogen duren (3 jaar of zo? t is maar een idee). Ze hebben heel wat afgereisd en waren ernstig aan vakantie toe toen ze weer terug in Nld waren (eh, dit hebben we nu al vaker gehoord, zijn we echt zo vermoeiend? ;-) Ze zijn naar LA geweest en hebben ook de tocht via Highway 1 gemaakt. Veel gezien en geshopt uiteraard. We zijn met zn allen ook nog naar naar Alcatraz geweest.
Alcatraz is een eiland in de baai van San Francisco. Van 1934 tot 1963 was het in gebruik als zwaar beveiligde gevangenis. Maar liefst 1545 gevangenen hebben het eiland als standplaats gehad. De beroemdste gevangene was Al Capone. Voordien was op het eiland eerst een militair fort (1850-1907) en daarna (vanaf 1907-1933) een militaire gevangenis gevestigd. Tegenwoordig is het eiland een natuurgebied, beheert door de National Park Service.
De audiotoer door het hoofdgebouw is een absolute aanrader. Voormalige gevangenen en bewaarders vertellen hun verhaal terwijl je langs verschillende plekken van het hoofdgebouwwordt geleid. De achtergrondgeluiden in het verhaal maken deze toer tot een belevenis dat je bij blijft. Als je in een cel staat en je ogen sluit, waan je je even een gevangene in 1940.
Aankomst op het eiland
Na aankomst kregen de gevangenen eerst een gratis douche.
Hier werd de kleding uitgedeeld
Er zijn verschillende ontsnappingspogingen gedaan, maar officieel is het nooit iemand gelukt om te ontsnappen. In totaal waren er 36 gevangenen betrokken bij 14 ontsnappingspogingen. Daarvan werden er 23 weer gearresteerd, zes doodgeschoten, en twee vermist op zee. De meeste gewelddadige uitbraakpoging vond plaats op 2 mei 1946, welke leidde tot de Slag om Alcatraz. In 1962 er echter toch een succesvolle ontsnapping plaats hebben gevonden. 3 gevangenen ontsnapten in een opblaasbaar vlot gemaakt van aan elkaar gelijmde regenjassen. Frank Morris, de leider van de groep, had een bijzonder hoog IQ, en wellicht hebben ze het getij van de San Francisco Bay gebruikt om te ontsnappen. Enkele van hun spullen zijn terug gevonden op Angel Island, maar sommigen gaan er van uit dat ze bij de Golden Gate Bridge aan land zijn gegaan en hun spullen via het getij naar Angel Island hebben laten drijven om de politie op een dwaalspoor te zetten. Van hen heeft niemand meer iets vernomen. Men is er van uit gegaan dat ze verdronken waren, maar dat is niet helemaal zeker. Op de foto hieronder: een van de cellen betrokken bij de ontsnapping .
De binnenplaats...herken je hem van de film" Escape from Alcatraz"?
De cellen boven...
...en van onderen
Ontsnapt
Met Merlt en Lien naar In-n-Out Burger. Als je een keer In-n-Out hebt geproefd, wil je nooit meer McDonalds. Althans, dat geldt voor de meeste mensen....maar niet voor Merlt. Die liet heel beleefd weten dat zo een hamburger met verse sla en tomaat "niet helemaal zijn smaak" was. Het broodje dat met de tweede hamburger kwam maakte zijn dag weer goed (geloof ik).
