Verliefd, verloofd, GETROUWD!

En toen was het opeens zover....

De auto volgepakt met alle trouwspullen en kriebels in de maag zijn we op 2 juli vertrokken naar Duitsland. Het was een ontzettend hete dag maar de reis verliep voorspoedig. Na 6,5 uur arriveerden we in Erfurt, in het appartement van mijn vader Hans. In de avond nog een snelcursus Walz in de tuin van mijn vader (achter, zij, sluit...nou ja je kent het wel). Ik werd in elke hoek van de tuin gezwieperd. Na een uur flink oefenen zat het waarachting in onze benen.

De volgende dag een afspraak met de trouwambtenaar gehad, nog even bij de bakker langs geweest om de bestelling van de trouwtaart te checken (de bakker vroeg heel leuk: "Welke bestelling?" Degene die de bestelling had opgenomen was de dag erna fijn op vakantie gegaan en onze bestelling lag keurig eenzaak in een postvakje. Stress is keurig onder controle gebleven). Na deze schrik zijn we toch nog maar snel ook langs de fotograaf en de bloemenman gegaan om er voor te zorgen dat ze ons de volgende dag niet zouden vergeten. In de namiddag naar de Burg gereden, kamers geïnspecteerd en verdeeld, snel boodschappen gehaald en de BBQ voorbereid.

De gasten druppelden in de loop van de middag binnen, net als de regen. De laatste druppelde uiteinelijk zo hard dat het goot. Gelukkig kon dat de pret niet drukken. Koplopers waren Sandra en André, voor intimi "Sandré"), gevolgd door de combi Duitsland-Nederland (Mutti, Peter en Patrick), bijna ingehaald door Henry, Ingrid en Chiara, op de voet gevolgd door Merlt en Jaqueline die de rest van de Duitsers ver achter zich hebben gelaten.



Terwijl de Nederlandse gasten even pauze konden nemen of aan het werk werden gezet om de Hochzeitsbaume op te stellen (dat is een traditie om het bruidspaar veel vruchtbaarheid toe te wensen, .... dat belooft wat want die bomen waaiden alle kanten op....) heeft mijn moeder Birgit zich onmiddelijk op de koek gestort, d.w.z deze moest worden opgehaald in een andere dorpje. Daarna ben ik met mijn tante Christina en mijn moeder nog snel boodschappen gaan halen en heeft Dellan samen met mijn vader voor drank geshopt.
Rond een uur of 20 kon de BBQ beginnen. Gelukkig wist Patrick precies wat Thuringer braatworsten nodig hebben, bier. Net als mijn 14-jarige neefje(!!!) Julian. Ik heb inmiddels begrepen dat BBQ'en een mannenzaak is. De vrouw haalt de boodschappen en maakt de salade.


De braatworsten en rostbradels werden bruin maar de wolken zwart. Onder de grote boom bleef het nog even droog maar naar een tijdje zijn we toch maar verhuisd naar binnen. Binnen 5 minuten had iedereen zijn eigen braatworst gered en hadden we alles verhuist naar de grote zaal op de derde etage. Hier hebben we de rest van de avond nog gezellig gegeten en gelachen. Rond 24 u werd het stil in het gebouw. Iedereen sliep, behalve ik...want ik moest mijn bruidsmake-up nog oefenen...met mijn ogen half dicht. Het is hard werken hoor, als bruid.



De volgende ochtend waren we al vroeg wakker (had ik sowieso wel geslapen??). Dellan had gedroomd dat hij zijn das was vergeten, ruzie ad gemaakt met mijn familie en op DE vraag van deze dag had geantwoord "doch" in plaats van JA en dat dat niet rechtsgeldig was. Jullie begrijpen...we waren erg moe op deze ochtend. Ik ben na een snel ontbijt met mijn moeder naar een kapster gereden die ons in een enorm strakke krul zette. Terug op de Burg heeft ze mijn kapsel afgemaakt met 283 speltjes en een halve bus haarlak. (Alle spelden zijn weer teruggevonden). Met de de handen van de kapster in mijn haar en mijn handen onder handen genomen door mijn moeder tikte de tijd verder. Toen de sluier (strak) zat en de nagels gelakt waren, mocht de make-up op en de jurk aan. Toen ik eenmaal voor de spiegel stond staken de zenuwen de kop op. Daar stond ik dan. Vandaag was ik de bruid. Niet te geloven maar toch waar want het spiegelbeeld verteld altijd de waarheid. Mijn rechter been begon te trillen en ik kon geen stap meer verzetten. Omdat de klok verder tikte moest de knop om want de bruidegom stond te wachten. Maar die knop wilde niet om. Ik heb wel 5 keer stil gestaan in de gang van 10 meter. Telkens sprongen de tranen weer in mijn ogen van geluk en bleef mijn been maar doortrillen. Dus ik heb wel 3 keer rechtsomkeert gemaakt om "nog een minuut voor mezelf te nemen". Met een waaier en zakdoek heeft mijn moeder mij geholpen de stap in de juiste richting te zetten.

Dellan stond onderaan de trap geduldig op me te wachten met een prachtig bruidsboeket. Dit was een van de momenten waarop ik echt naar uit had gekeken. Ik had hem laten wacht emaar gelukkig...hij straalde, het was het wachten waard. En toen moesten we opschieten want de fotograaf stond al op ons te wachten.

Het werd een onvergetelijke fotosessie (in menig opzicht). Er was geen tijd voor spontane foto's, zoals we dat zo graag wilden. Nee, het werd het standaard Duitse format. Jullie zullen ze nog wel zien (als wij het hebben verwerkt :-). De zon scheen, vooral in onze ogen...de wind waaide...vooral mijn sluier er af en mijn haar door de war (de wind was alle 283 duidelijk de baas). Maar toch, we hadden er plezier in. Een kleine impressie...

En toen snel weer in de auto en op naar het Radhaus...

Jetzt gehts los...

Voor het Rathaus hebben we nog een tijdje in de auto gewacht totdat alle gasten binnen waren. Op het nippertje kwamen Tessa en Reesja, mijn lieve collega's van Tradman, binnen gewaaid. Ze waren om 6 uur in de ochtend vertrokken uit Amsterdam en zijn plankgas naar Gotha gereden. Onderweg nog toeren uitgehaald om in feestkleding precies op tijd te verschijnen. Ik geloof dat ze zich gewoon voor een rood stoplicht in de auto hebben omgekleed. Grote klasse dames! Wij vonden het fantastisch dat jullie er waren.

Toen Dellan en ik al klaar stonden om het Rathaus binnen te gaan kwamen Wieteke en Claire binnenrennen. Wieteke werd de vorige avond onderweg naar Duitsland zo ziek dat ze moest worden opgenomen in een ziekenhuis, op een uur rijden van Gotha. Wieteke was echter vastberaden onze bruiloft niet te missen en de 2 kwamen echt precies op tijd -vers in de make-up en in hun mooiste jurkjes en hoge hakjes (Wiet had nog net geen infuus meer aan haar arm) voor de ceremonie binnen. Ongeloofijke stoere actie dames!

En toen was het dus echt zover. Iedereen was binnen, behalve de bruid. Die stond nog op de gang haar best te doen niet om te vallen van zenuwen. Aan de arm van mijn vader heb ik nog een paar slokjes water gedronken, nog wat tranen gedroogt en geprobeert mijn rechter trillende been stil te krijgen. De muziek was het teken dat we naar binnen mochten. Ik geloof dat ik een poos mijn adem heb ingehouden, tot ik Dellan zag.

Terug van weggeweest..daar waren ze weer, de tranen...maar deze keer waren ze niet allemaal van mij maar ook van onze gasten. Mijn moeder zat al met de zakdoekjes in de aanslag dus er kon meteen geveegd worden. De ceremonie was prachtig en heel persoonlijk. We zeiden Ja tegen elkaar en waren van dat moment man en vrouw. Kevin gaf ons de trouwringen en toen duidelijk was aan welke hand ze ook weer moesten, kon ons jawoord met ringen en een kus worden

bezegeld.

.

De spanning was er opeens vanaf, geen zenuwen en tranen meer maar een fantastisch gelukkig gevoel, vergezeld door enorme dorst en berehonger. Op naar de bakker naast het Raadhuis dus voor waffels, ijs en wat water.

WORDT VERVOLGD

Aftellen

Het aftellen is begonnen.

Nog 14 dagen. En ik droom elke nacht over de bruiloft. Is dat normaal?

Hauptstandesamt Hamburg heeft ons toestemming gegeven om in Gotha te trouwen, de jurk is gekocht (met heel veel dank aan mijn Mutti, dit is een fantastische verrassing en cadeau), de ringen zijn gegraveerd, schoenen moeten nog worden ingelopen, het pak van Dellan is op maat gemaakt en de locatie is geboekt. (Burg Ohdruf ligt op ong 1,5 km van Hohenkirchen, het dorpje waarin ik ben opgegroeid, zie foto).

De zenuwen beginnen te kriebelen...welke muziek moeten we kiezen, welke kleur krijgt het bruidsboeket, zou de taart wel mooi worden, komt het goed met de bloemen? De organisatie rondom het huwelijk wordt ons uit handen genomen door mijn vader, mijn tante Christina en haar man Mike. Daar zijn we enorm blij mee. Met alle hulp en steun die wij krijgen van onze familie kan het niet anders dan dat het een fantastische huwelijksdag wordt. Ik besluit maar niet meer te gaan stressen. Ik trouw met de liefste man, dus wat er ook gebeurt...4 juli 2008 kan niet meer stuk.

De dag van de bruidsjurk- 31 mei 12:00
(geschreven door Claudia's moeder)

Toen Claudia mij vroeg: " Mam, wil je me helpen om een jurk voor de bruiloft te zoeken?" zei ik:" Ik dacht, dat je het nooit zou vragen!" Ja natuurlijk, dat wilde ik heel graag. De week erna ben ik aan de slag gegaan om alle 50 bruidsmodezaken die zich op loopafstand van elkaar in het centrum van Roterdam bevinden op een lijst te zetten. Dat was heel handig om ze een voor een daarna af te strepen. Sandra zou ook mee gaan. Ook haar oordeel is belangrijk voor Claudia. Om 12:00 hadden we op CS Rotterdam afgesproken. Met makkelijke loopschoenen aan, waterfles in de aanslag liepen we de eerste winkel binnen. Nog heel voorzichtig en onwennig liep Claudia langs de lange rekken vol met bruidsjurken. "Mag ik ze wel aanraken?" Leek ze te denken. Totdat ik haar aanmoedigde "pak er nou maar een", toen durfde ze wel. Toen trok ze de stoute schoenen aan en haalde een jurk uit het rek, die vervolgens toch maar gauw weer terug werd gehangen. Eng hoor zo een grote witte bruidsjurk. Daarna kwamen we echt los. De jurken vlogen nog net niet door de winkel. Deze jurk werd het echter niet...en deze al helemaal niet. In de tweede bruidsmodezaak was de zoektocht succesvoller. De verkopster luisterde goed naar de wensen van de aanstaande bruid, pakte een jurk uit het rek van honderden mooi ontwerpen en- voila, dat was hem helemaal. Zo had zich Claudia haar droomjurk voorgesteld. Meteen aangetrokken natuurlijk en proeven hoe het voelt om een bruid te zijn. Ze straalde want de jurk voelde goed! Maar er kwamen twijfels. Zou het echt waar zijn dat we de jurk nu al hadden gevonden? Zou het echt de eerste jurk zijn? Nee, we moesten och nog maar even verder kijken om er zeker van te zijn dat dit DE jurk is. Maar eerst moest er gegeten worden, want de zoektocht naar een bruidsjurk maakt hongerig. En er moest nodig vergaderd worden en dat ging natuurlijk het beste met een goede lunch. We besloten een aantal van de 50 kanshebbers toch een kans te geven. Maar in de volgende winkel werd Claudia toch heel onzeker. Nog een mooie jurk. Wat nu? Mijn goede moederlijke raad: Denk nog even terug aan het moment toen je de eerste jurk aantrok en hoe je je voelde!" Ik had natuurlijk al lang gezien dat ze straalde in die eerste jurk en daarom wist ik al welke jurk het zou worden. Maar ik liet haar er nog zelf even over nadenken. Ook Sandra wilde nog een snoepjurkje passen. Er moest dus spoedberaad volgen. En daar hebben we calorien voor nodig! De volgende minuten waren zenuwslopend voor Claudia....en voor mij, en voor Sandra. Want de klok tikte door, de minuten tikten weg...nog 20 minuten voor sluitingstijd. Koortsachtig werd er nagedacht: Welke jurk wordt het? Voor en nadelen vlogen over tafel en opeens was het duidelijk. Jurk nummer 1 was de enige echte...en zo Claudia. En toen dillema numer 2: hoe en van welke creditcard moet die jurk in hemelsnaam betaald worden?? En toen verloste ik haar met de blijde mededeling "die bruidsjurk krijg je gewoon van mij". Vol ongeloof keek ze me aan, haar mond viel open, tranen in haar ogen en happend naar lucht: "WAT?" Was alles wat ze nog kon zeggen. En toen moest er onmiddelijk naar de winkel gebeld worden want 5 minuten later was het sluitingstijd. We waren aan de andere kant van het cetrum en hebben nog nooit zo snel gerend (het winkelend publiek in Rotterdam moet gedacht hebben dat we iets hadden gestolen) maar we hebben het gered. Die jurk was van ons....en na 3 passsessies was hij helemaal van Claudia.